Alameda de Hércules, Sevilla: het late-night, bohémien hart van de stad

Twee Romeinse zuilen staan op wacht aan het zuidelijke uiteinde van de Alameda, en als je op het juiste uur komt, kun je het plein van stemming zien veranderen: 's ochtends honden en kranten, dan voetballen die over het stof schuiven, dan de eerste vermut van de avond en, veel later, het lange Andalusische gerommel van een nacht die niet naar huis wil. Dit zijn geen decoratieve rekwisieten. Het zijn de oude stenen van Sevilla, bekroond door Hercules en Julius Caesar, en ze vertellen je meteen dat dit een plek is waar de stad graag haar verleden herdenkt terwijl ze een beetje lawaai maakt in het heden.

Waar Alameda de Hércules bekend om staat

De Alameda is de oudste openbare promenade van Sevilla, aangelegd in 1574 toen de graaf van Barajas een moerassige voormalige arm van de Guadalquivir liet droogleggen en witte populieren — álamos — plantte langs wat een lange, open rechthoek van openbaar leven werd. De twee Romeinse zuilen aan het zuidelijke uiteinde zijn van Egyptisch graniet, ruwweg negen meter hoog, opgetild uit de ruïnes van een Romeinse tempel op de nabijgelegen Mármolesstraat. In de 16e eeuw werden ze bekroond met beelden van Hercules, de mythische stichter van Sevilla, en Julius Caesar, de Romeinse hersteller. Dat is het officiële verhaal, en het is een goed verhaal; Sevilla houdt van zijn legendes met een beetje stedelijke architectuur erbij.

Eeuwenlang was de Alameda groot, sjofel, modieus, onmodieus, en toen weer modieus. Het was een 19e-eeuwse hangplek voor stierenvechters, dichters en bohemiens, later een rosse buurt, en na de renovatie van 2008 vond het zijn huidige zelf als de tegenculturele hub van de stad. Waar het nu om bekend staat is duidelijk genoeg: nachtleven, het LGBTQ+-hart van Sevilla, en een echt goede, pretentieloze eet- en drinkgelegenheid die jonger en experimenteler aanvoelt dan de ansichtkaarten van de oude stad rond de kathedraal. Het is ook een levendige wijk, geen decorstuk. Overdag spelen kinderen voetbal onder de plataanbomen, rennen honden los, lezen oude mannen de krant, en serveren cafés tostadas en café con leche aan een langzaam stroompje locals. 's Avonds vullen de terrassen aan beide lange zijden zich met studenten, kunstenaars, dragqueens, dertigers uit Sevilla en iedereen daartussenin. De soundtrack is indiegitaren van Fun Club, reggaeton van een passerende scooter, en honderd gesprekken die elkaar proberen te overleven.

Dit is geen plek voor vroege bedtijden. De terrassen warmen op rond 22.00 uur, en de clubs beginnen pas echt goed na 1 uur 's nachts. In het weekend kan het plein tot 4 of 5 uur 's ochtends luidruchtig zijn, wat precies is waarom het werkt voor de mensen die ervan houden en precies waarom anderen ergens anders moeten verblijven.

Waar te eten en te drinken

De Alameda en de straten die erop uitkomen, herbergen enkele van de beste moderne tapas van Sevilla, maar ze zien er niet allemaal hetzelfde uit, en dat is de halve pret. Espacio Eslava, aan de Calle Eslava, een korte wandeling van het plein, is de plek die iedereen als eerste noemt, en niet voor niets. Het is een bar zonder reserveringen, dus de rij begint rond 20.30 uur, en de ruimte heeft die typisch Spaanse energie van mensen die doen alsof ze geduldig zijn terwijl ze al hun tweede ronde plannen. Het gerecht dat het beroemd maakte – het langzaam gegaarde ei op een sponzige cake van eekhoorntjesbrood met wijnsiroop – won in 2010 de tapasbeurs van de stad en is sindsdien slecht gekopieerd. De varkensribben op suikerrietstok en de met honing geglazuurde wang zijn ook het wachten waard.

Als Eslava de hoofdact is, dan is Casa Ricardo het oude lied dat nog elk couplet kent. Aan de Calle Hernán Cortés 2, in de antigua Casa Ovidio, schenkt het sinds 1898 sherry. Er is geen gedrukte menukaart, alleen een smalle bar met Semana Santa-beelden en het kalme vertrouwen van een plek die genoeg decennia heeft overleefd om zich niet meer te hoeven verklaren. Bestel de croquetas en de solomillo al whisky en laat de rest van de ruimte het doen.

Een paar straten verderop geeft Antigua Abacería de San Lorenzo aan de Calle Teodosio 53 je het oude kruidenier-en-tapasformaat dat Sevilla zo goed doet: schappen met kazen en vleeswaren, een toonbank die uitnodigt tot grazen, en het gevoel dat je misschien een voorraadkamer bent binnengelopen met publieke rechten. Bar Antojo aan de Calle Calatrava 44 is het tegenovergestelde in stijl maar niet in ambitie: een coole kleine ruimte voor nette, moderne gerechten zoals croquetas en risotto met truffel en courgette. Arte y Sabor, aan de Alameda 85, leunt richting de Middellandse Zee en Noord-Afrika, met duidelijk gemarkeerde veggie-opties en een terras dat gemaakt is voor mensen kijken als de avond nog moet beslissen of hij zich goed gaat gedragen.

Voor bierliefhebbers is Maquila aan de Calle Delgado 4 de plek om te weten. Het is de originele brouwerij-café van Sevilla, met eigen Son-label ales naast moderne tapas. Dat is hier van belang omdat de Alameda niet alleen een cocktail-en-vermut-wijk is; het is ook waar de nieuwsgierigere drinkers van de stad kwamen vragen om iets anders dan het gebruikelijke. Op dit plein telt dat als een kleine burgerlijke revolutie.

Uitgaan

Begin met een caña of een vermut op een van de terrassen op het plein en kijk hoe de avond zich verzamelt. Gigante Bar, aan de Alameda de Hércules 17, is de betrouwbare allrounder: koffie en gebak overdag, cocktails 's nachts, open tot 1 uur 's nachts en tot 3 uur in het weekend. Het is het soort plek dat het ritme van de Alameda begrijpt zonder het te willen verbeteren.

Voor iets intiemers is Tremenda Muela aan de Calle Lumbreras een Cuba-geïnspireerde cocktailbar waar de barmannen je proefjes geven om te helpen kiezen. Dat alleen al vertelt je het niveau van zorg. Ze organiseren ook themadiners en een zondagse 'cocktail & cake'-sessie, wat precies het soort licht ondeugende idee is dat deze wijk moet blijven bedenken.

Dan is er Fun Club, de kleine concertzaal op het plein waar de meeste avonden indie- en gitaarbands spelen voor een studentenpubliek, waarna de ruimte verandert in een nachtclub nadat de band is afgelopen. Het is een van die zalen die de Alameda zijn pols geven na zonsondergang. La Sra Pop werkt in een ander register – café, bar en culturele ruimte, met open mic, jamsessies, poëzie en opkomende live-acts – maar het hoort bij hetzelfde ecosysteem van ruimtes waar het jongere creatieve leven van Sevilla lawaai kan maken zonder te worden verteld dat het moet gaan zitten.

De Alameda is ook het LGBTQ+-centrum van de stad, en het behandelt die status niet als marketingpraat. Het leeft het. 1987 Bar, aan de Alameda 93, profileert zichzelf als de eerste discopub met jaren 80-thema van Spanje en is elke nacht open van 22.00 tot 4.30 uur, of tot 5 uur in het weekend. Ítaca, aan de Calle Amor de Dios 31, is al meer dan twintig jaar de vlaggenschip gayclub van Sevilla, met een Romeins thema dansvloer die open is tot 5 tot 7 uur 's ochtends. El Bosque Animado en Men to Men / Pride B4R maken de strip compleet. Regenboogvlaggen bij de bars, geen scheve blikken, iedereen welkom – dat is de simpele waarheid ervan.

Niets piekt voor 1 uur 's nachts, dus tempo jezelf. De Alameda is gul, maar heeft geen haast.

Dingen om te doen en te zien

De lokale sport hier is terraskijken, en het is geen schande om er een professie van te maken. Maar de Alameda biedt ook echte bezienswaardigheden binnen twee minuten lopen, wat handig is wanneer je tweede drankje je sentimenteel heeft gemaakt en je derde nieuwsgierig. Op de Plaza de San Lorenzo herbergt de Basílica de Jesús del Gran Poder een van de meesterwerken van de Spaanse barok: Juan de Mesa's Jesús del Gran Poder, een kruisdragende Christus, rond 1620 gesneden met een gezicht van aangrijpende angst. Het is een van de meest emotionele Holy Week-aanwezigheden van de stad, en de basiliek ernaast houdt het hele plein in een rustiger register verankerd.

Ernaast staat de 13e-eeuwse Iglesia de San Lorenzo, een parochiekerk die het plein zijn oudere ruggengraat geeft. Een korte wandeling naar het zuiden brengt je naar het Palacio de las Dueñas, het 15e-eeuwse paleis van de familie Alba met betegelde binnenplaatsen, sinaasappelbomen en kunst, en de geboorteplaats van dichter Antonio Machado. Het is een van de mooiste en minst drukke huismusea in de stad, wat in Sevilla een bijzonder soort lof is: niet alleen mooi, maar ook genadig onbetreden.

Op zondagochtend staat er een kleine kunst- en ambachtsmarkt op het plein met schilderijen en snuisterijen van lokale makers. Het is een wandeling waard, hoewel je moet weten dat de grote historische vlooienmarkt, ooit bekend als La Alameda, is verhuisd naar Charco de la Pava bij de rivier. Als je echt wilt snuffelen, kom dan op donderdag. De El Jueves-vlooienmarkt op de nabijgelegen Calle Feria is de oudste van Sevilla, die teruggaat tot de 13e eeuw, en vanaf 8.00 uur spreidt hij zich uit in een schitterende tweedehands wirwar van antiek, boeken, flamencojurken en snuisterijen.

Winkelen en markten

Winkelen rond de Alameda draait niet om gepolijste ketens of glamoureus luxe. Het is kringloop, vintage en onafhankelijk, wat bij het temperament van de buurt past. Calle Feria loopt aan de oostkant van het plein en fungeert als de ruggengraat van het gebied: hip kledingboetieks en retro-zaken wisselen af met antiekwinkels, en elke donderdagochtend verandert de straat in de El Jueves-vlooienmarkt. Aan het noordelijke uiteinde ligt de Mercado de Feria, een van de oudste levensmiddelenmarkten van de stad, handig voor een goedkope lunchbalie en voor producten. Dat is een echte lokale gewoonte: koop wat, eet wat, roddel wat.

De andere kant op verbindt de voetgangerszone Calle Regina het Alameda-Feria-gebied met Las Setas, en het behoudt dezelfde onafhankelijke toon met eigenzinnige kledingboetieks, een biologische deli, een natuurcosmeticawinkel en cafés die van ontbijt naar late cocktails glijden. Rond het plein zelf vind je tweedehandsboekwinkels, platenzaken en kleine ontwerpstudio's. El Viajero Sedentario verdient een speciale vermelding omdat het niet alleen een boekwinkel is, maar een geliefd boekencafé met een schaduwrijk terras en opvallende worteltaart. Dat is het soort plek dat van browsen een middag maakt.

Waar te verblijven in Alameda de Hércules

Verblijven in de Alameda is geschikt voor nachtbrakers en onafhankelijke reizigers die de barscene op straatniveau willen en geen bezwaar hebben tegen een levendigere uitvalsbasis dan Santa Cruz. Kamers hier zijn meestal kleine boetiekhotels, aparthotels en pensions tegen redelijk vriendelijke prijzen, en het praktische voordeel is duidelijk: je bent op slechts 15 tot 20 minuten lopen van de kathedraal en Setas, met het nachtleven van de stad al buiten je deur.

Als je slaap nodig hebt, wees dan verstandig. Kijk een straat terug van het plein — rond San Lorenzo, Calle Teodosio of het stillere Feria-gedeelte — in plaats van direct aan de boulevard, waar de terrassen in het weekend tot diep in de nacht doorgaan. Als het nachtleven het doel is, dan plaatst een kamer aan de Alameda zelf alles waar het hoort: onder je, luidruchtig en heerlijk levendig.

Rondkomen

De Alameda is compact en het beste te voet te verkennen. Het is ongeveer 15 tot 20 minuten lopen naar de kathedraal en ongeveer 5 minuten naar Las Setas, waardoor je je tussen het oude Sevilla en deze meer bohémien wijk kunt verplaatsen zonder dat je veel over vervoer hoeft na te denken. Seville's enige metrolijn en de Metro-Centro tram bereiken het plein niet; de dichtstbijzijnde tramhaltes zijn bij Plaza Nueva, ongeveer 10 tot 15 minuten lopen naar het zuiden. Voor bussen stoppen TUSSAM-lijnen bij Relator en langs Feria en Resolana aan de randen van het plein, een paar minuten lopen.

Er is geen behoefte aan taxi's in het centrum, tenzij je schoenen je in de steek laten. Vanaf de luchthaven, Sevilla San Pablo, ongeveer 10 km naar het oosten, rijdt de EA-luchthavenbus naar Santa Justa station en Plaza de Armas, vanwaar het een korte taxi of 15 tot 20 minuten lopen is; een taxi rechtstreeks naar de Alameda duurt ongeveer 20 minuten. Met andere woorden: makkelijk genoeg, maar de wijk beloont degenen die te voet aankomen en laat buiten blijven.